## எனக்கு இருள் பிடிக்கிறது

பகல் என்னை வேலைக்கு அனுப்புகிறது,
இருள் என்னை என்னிடமே அனுப்புகிறது.

வெளிச்சம் ஒவ்வொரு முகத்தையும்
தனித்தனியே பிரித்துக் காட்டுகிறது,
இருளோ எல்லோரையும்
ஒரே சுவரின் நிழலாக்கி
இணைத்து விடுகிறது.

என் தாத்தாமாமா அக்ராஹாரத்தின் திண்ணையில்
தினசரியை எட்டாக மடித்து வைத்தது போல,
நாள் முடிந்த பின்னும்
யாருமறியா பக்கங்களை
என்னிடம் மட்டும் திறந்து காட்டும்
ஒரு இரவு எனக்குண்டு.

அட்லஸ் சைக்கிளில் ஞாயிறு தோறும்
உழைத்துப் போன தந்தையரின்
முகம் இறுகாமல் இருக்கும் ஒரே நேரம்,
அவர்கள் விளக்கை அணைத்து
படுக்கையில் அமர்ந்த நேரம் மட்டும்.

அதனால் தான்
எனக்கு இருள் பிடிக்கிறது –
விளக்கு அணைந்த பின்
என்னிடம் மட்டும்
திரும்பி வரும் என்னை
நான் பிடித்துக்கொள்கிறேன்.

## இரவின் மொழி

பகலுக்கு ஒரு மொழி,
இரவுக்கு வேறொரு மொழி.

பகல் கேட்கும்: "என்ன செய்தாய்?"
இரவு கேட்கும்: "என்ன ஆனாய்?"

பகல் என் கைகளைப் பார்க்கும்,
இரவு என் நினைவுகளைப் பார்க்கும்.

கடல் கடந்து இத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும்,
என் அம்மாவின் குரல்
இரவில் மட்டும்
அப்படியே தமிழில் பேசுகிறது.

வெளிச்சத்தில் நான்
ஒரு பெயர்,
ஒரு பணி,
ஒரு அட்டவணை,
ஒரு மொழிக்கும் இன்னொரு மொழிக்கும்
இடையில் நடக்கும் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளன்.

இருளில் நான்
வெறும்
நான்.

அதனால் தான்,
ஒவ்வொரு இரவும்
கதவைச் சாத்தி,
விளக்கை அணைத்து,
என்னை
என் பிறந்த மொழியில்
திருப்பிக் கூப்பிடுகிறேன்.


##  விளக்கின்றி ஒரு தியானம்

விளக்கை அணைத்தால்
அறை காலியாகிவிடும் என்று
நினைத்திருந்தேன்.

ஆனால் அணைந்த கணத்தில்தான்
அறை நிறைகிறது –

சுவரெல்லாம் பழைய குரல்கள்,
மேசையெல்லாம் சொல்லாத வார்த்தைகள்,
ஜன்னலெல்லாம்
வெளியே போகாத ஒரு ஊர்,
கிருஷ்ணா ரோட்டின் நடையும்,
ராஜம் ரோட்டின் திண்ணையும்.

வெளிச்சம் இருக்கும் போது
நான் அறையைப் பார்க்கிறேன்.
இருள் இருக்கும் போது
அறை என்னைப் பார்க்கிறது.

யார் மேலானவர் என்று
கேட்காமலேயே,
நான் இருளுக்கு
இடம் விட்டுக்கொடுக்கிறேன்.


## நிழலின் நிழல்

நிழல் எனக்குப் பயமல்ல,
நிழல் என் பழையது.

வெயிலில் நடந்த தந்தையரின்
நிழல் நீண்டு
என் தலைமேல் விழுந்திருக்கிறது,
நான் அறியாத வழிகளில்
என்னை நடத்திச் சென்றிருக்கிறது.

தெருவோர வாழ்வின்
கல்லும் மண்ணும் தாண்டி,
ஊசி, பாசி, சீப்பு விற்று
வயிறு ரொப்பியவர்களுக்கும்,
இருள் மட்டுமே
எல்லோரையும்
ஒரே அளவில் நிற்க வைத்தது.

பணக்காரன் நிழலும்,
ஏழையின் நிழலும்
இருளில்
ஒரே கருப்பு.

அதனால் இருள் எனக்கு
நீதி போல் தெரிகிறது –
யாரையும் தனிமைப்படுத்தாத
ஒரே நேரம்.

---

## கறுப்பு ஆடை

இருள் ஒரு ஆடை,
யார் அணிந்தாலும்
ஒரே அளவு,
ஒரே நிறம்.

பகல் என்னை அளந்து
விலை பேசி
சட்டை தைக்கிறது,
இருள் என்னை
அப்படியே
கேள்வி கேட்காமல்
போர்த்திக் கொள்கிறது.

பிரிவுகளும், போர்களும்,
எல்லைகளும்,
யாழ்ப்பாணமும் மதுரையும் பிரிக்கும்
கடலும் கூட,
வெளிச்சத்தில் மட்டுமே
கோடுகள் காட்டுகின்றன.

இருள் வந்தால்
கோடுகள் மறைந்து,
ஒரே தேசமாய்,
ஒரே வீடாய்,
உலகம்
சுருங்கி நிற்கிறது.

இதனால் தான்
எனக்கு இருள் பிடிக்கிறது –
அது எதையும்
பிரித்துப் பார்க்காமல்
என்னை
முழுசாய் ஏற்றுக்கொள்கிறது.


##  பொழுது சாயும் நேரம்

பொழுது சாயும் நேரம்
வானம் முதலில்
சிவப்பாய் அழுது,
பின் மெதுவாய்
கருப்பாய் அமைதியாகிறது.

அதே நேரம்
மரக்கிளையில் ஒரு வீரிப் பறவை
சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பின்னும்
தன் பாட்டை
நிறுத்தாமல் தொடர்கிறது.

அந்த அழுகையைத்
தாண்டித்தான்
அமைதி வருகிறது
என்று
வானமும் அந்தப் பறவையும்
எனக்குக் கற்பிக்கின்றன.

நானும்
என் பகலின்
சிவப்பு நேரங்களைத்
தாண்டி,
இருளின்
அமைதிக்குள்
நடந்து செல்கிறேன்.

விடியல் நிச்சயம்
வரும் என்று
தெரியும்.

ஆனால் இன்றிரவு மட்டும்,
வெளிச்சத்தைப் பற்றி
நினைக்காமல்,
இந்த இருளிலேயே
இருக்க
விட்டு விடுங்கள்
என்னை.


##  நிலவின்றி ஒரு இரவு

நிலவில்லாத இரவை
பயமென்று சொன்னார்கள்.

நான் அதைத்
தனிமை என்று மட்டும்
திருத்தி வைத்திருக்கிறேன்.

நிலவு இருந்தால்
வானமும் ஒரு நடிகன்,
ஒளி வேண்டிய
ஒரு நிகழ்ச்சி,
கை தட்டல் எதிர்பார்க்கும்
ஒரு அரங்கேற்றம்.

நிலவில்லாத இரவில்
வானம்
நடிக்காமல்,
வெறும்
வானமாக
இருக்கிறது.

அப்படி ஒரு
நடிக்காத நேரம்
எனக்கும் வேண்டும் –

யாருக்கும்
ஒளி கொடுக்காமல்,
யாரையும்
வெளிச்சம் போட்டுக்
காட்டாமல்,
நான் மட்டும்
நானாக
இருக்கும் ஒரு நேரம்.


##  இருள் தந்த வீடு

வெளிச்சம் எனக்குக்
கொடுத்த வீடுகள்
பெரிய கதவுகளும்,
விலை பேசும்
வாசல்களுமாய்
இருந்தன.

இருள் எனக்குக்
கொடுத்த வீடு
ஒரே ஒரு அறை,
ஆனால்
அளவு கேட்காத
அன்பு.

நான் பிறந்த மதுரையிலும்,
டிவிஎஸ் நகரின் தெருக்களிலும்,
கடல் கடந்து வந்த
இந்த வெளியிலும்,
இருள் மட்டும்
என்னிடம்
வாடகை கேட்கவில்லை.

அதனால் தான்,
எத்தனை நகரம் மாறினாலும்,
எத்தனை மொழி கற்றாலும்,
இரவு வந்தால் மட்டும்
நான்
வீடு சேர்ந்தவனாய்
உணர்கிறேன்.

இருள் எனக்கு
ஒரு தேசம் இல்லை –
ஒரு
வீடு.

## இருள் - தனிமையை உணர்த்துகிறது

வெளிச்சத்தில் நான்
கூட்டத்தில் ஒருவன்,
குரல்களில் ஒரு குரல்,
முகநூலில் ஒரு பெயர்.

இருள் வந்ததும்
கூட்டம் கலைந்து,
பெயர்களும் அணைந்து,
என் மூச்சு மட்டும்
கேட்கிறது.

யாரும் இல்லை என்பதை
பகல் மறைக்கிறது,
இருள் மட்டும்
நேருக்கு நேர்
நிற்க வைக்கிறது.

இந்தத் தனிமை
வலிக்கிறது என்பது உண்மை –
ஆனால் வலிக்கும் இடம் தான்
நான் இருக்கும் இடம் என்று
இருள் மட்டும்
பொய் சொல்லாமல்
சொல்கிறது.

தாயக்கட்டையை மீண்டும் எறியும்
கை நடுங்கினாலும்,
இருளில் தனியாக நின்றே
நான் அதை
எறிய கற்றுக்கொண்டேன்.


##  இருள் - நிறைவைத் தருகிறது

பகல் என்னிடம்
எவ்வளவு குறைவு
என்று
ஒவ்வொரு நாளும்
கணக்கு காட்டும்.

இருள் வந்தால்
கணக்குகள்
மறைந்து,
இருப்பது மட்டும்
தெரிகிறது.

கண் தெரியாத போது
நான் கேட்கும் சத்தங்கள்,
என் மூச்சு,
என் இதயத் துடிப்பு,
வெளியே ஒரு நாய் குரைக்கும் தொலைவு –
இவை போதும் என்று
இருள்
என்னிடம்
சொல்கிறது.

வேண்டியதெல்லாம்
வேண்டாமல் ஆகும்
ஒரு நேரம்
இது தான் –

இருளில் நான்
குறைவானவன் அல்ல,
முழுமையானவன்.

---

## இருள் - கஷ்டத்தை மறைக்கிறது

வெயிலில் நடந்த தந்தையரின்
கண்களில்
சோர்வு தெரிந்தது.

இரவில் அதே கண்கள்
சிரித்தன –
இருள் அந்த
சோர்வை
மறைத்துக்கொடுத்ததால்.

கண்ணீர் விழும் நேரத்தை
இருள் மட்டும்
யாரிடமும்
சொல்லாது.

கிழிந்த சட்டை,
தேயும் பாராகான் ஸ்லிப்பர்,
நகை அடகு வைத்த ரசீது,
கடன் காகிதங்கள் –
இவற்றின்
நிழலைக்
காட்டாமல்
இருள்
என்னை
மூடுகிறது.

நாளை காலை
மீண்டும்
வெயிலுக்கு
நிமிர்ந்து
நிற்கும் அளவு
சக்தி தரும்
ஒரே மூடி
இருள்.

---

##  இருள் - கற்பனையைக் கனவாக்குகிறது

வெளிச்சத்தில்
கற்பனை
வெறும்
எண்ணம்.

இருள் வந்தால்
அதே கற்பனை
கை நீட்டி
என்னைத்
தொடுகிறது.

கண் மூடும் முன்
நான் நினைத்த
ஊர்கள், முகங்கள்,
சுந்தரகாண்டம் கேட்ட
சிறு வயதின் இரவுகள்,
சொல்லாத வார்த்தைகள் –
இருள்
அவற்றை
கனவாக
தூங்க
வைக்கிறது.

பகல் நிஜத்தை
மட்டும்
காட்டும்.

இருள்
நிஜமும் கனவும்
ஒரே
படுக்கையில்
படுக்க
வைக்கிறது.

---

##  இருள் - காமத்தை மெய்படுத்துகிறது

வெளிச்சத்தில்
விருப்பம்
வெட்கப்பட்டு
நிற்கும்.

இருள் வந்ததும்
கைகள்
சொற்களைத்
தேடாமலேயே
பேசத் தொடங்குகின்றன.

மூச்சுகள் இரண்டும்
ஒரே தாளத்தில்
நடக்க,
உடல்கள்
கவிதை
ஆகின்றன.

நாணமும்,
கணக்கும்,
நேரமும் கூட
இருளுக்கு
முன்
தலை
குனிகின்றன.

இதனால் தான்
இருள்
காமத்தை
பொய்யாக்காமல்,
மறைக்காமல்,
அப்படியே
மெய்யாக்கி
விடுகிறது.

வாழ்க்கை எனும் விடியலை நோக்கிய பயணத்தில்,
நடக்கத் தைரியம் 
தருவது வெளிச்சமல்ல —
இருள் தான் மகத்துவம்.

இருள் இல்லாவிடில் விடியல்
என்பதற்கு அர்த்தமே இல்லை,
எனவே ஒளியைவிட முன்னதாகப் பிறந்தது 

இருள்தான்  -- முதல் ஞானம்

எனக்கு இருள் பிடிக்கிறது

ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு

சௌமிநாராயணன்

© 2026 SowmiyaNarayanan. அனைத்து உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட்டவை். இந்தத் தொகுப்பின் எந்தப் பகுதியும், ஆசிரியரின் முன்னனுமதியின்றி, பிரதி எடுக்கவோ, மீள்பதிப்பு செய்யவோ, வெளியிடவோ, பகிரவோ கூடாது.